Sporten, we doen het bijna allemaal. Het wordt ons in ieder geval aangeraden. Je vaart er wel bij, zeggen ze. Veel van mijn vrienden bedoelen met sporten trainen in een fitnessruimte; spinnen, aerobics, body balance in een zaaltje, van dat soort dingen. Dit doe je voor je zelf, je sport om het sporten, omdat het gezond is. Dan haak ik snel af. Ik sta dan te bewegen omdat het zo goed voor mij is en dat vind ik saai en dan denk ik aan de klok. Voor mij is sporten iets met een bal, liefst buiten, en in een groep. En met veel uithoudingsvermogen, hardlopen, duurtraining. Zodra er een spelelement bij is, liefst met bal, gaat mijn hart sneller kloppen. Dan wil ik winnen. Zonder dit element vind ik maar weinig aan sport. Willen winnen, is dat eigenlijk wel goed? Het zet aan tot prestatie, maar ook tot fanatisme. Maar omdat het een spelletje is, binnen een kader, dat daarna weer ophoudt waardoor we weer onder elkaar zijn, is het juist zo lekker. Het reageert af, het ontlaadt, en ontspant uiteindelijk. Maar het levert ook blessures op. Ik ga over een grens, en ben nu gedwongen om het rustiger aan te doen. Ook tijdens het spel. Dit is een moeilijke ervaring voor mij. Is het dan nog wel leuk? Ik hoor vaak zeggen ‘het gaat niet om het winnen, je moet gewoon lekker spelen.’ Natuurlijk is dat zo, maar zonder de wil om te winnen, heb je geen echt spel. Het blijft mij bezig houden. Waar komt deze drive vandaan, is het gezond of is het dwangmatig? Moet ik toch weer de sportschool proberen? Het antwoord weet ik eigenlijk al, omdat ik ook vrij veel aan yoga doe. Daar ben je op een intensieve manier met je lichaam, spieren, gewrichten en geest bezig. Door te bewegen van binnen uit. Bij yoga ontbreekt iedere vorm van fanatisme. Er is geen winner en geen verliezer. Ieder houdt het bij zichzelf. Op zoek naar de rijkdom van binnen, daar heb je verder weinig bij nodig. Yoga is goed, voor nu en voor onze toekomst.