In vervolg op mijn vorige stukje ' Verslaafd aan bezigheden' las ik gisteren deze tekst in Dagend inzicht van Sogyal Rinpoche, waarop ik de komende weken ga studeren omdat hij voor mij middenin de roos is. Daarna zal ik hem weer weghalen of mijn eigen inbreng toevoegen, want het is niet netjes om zomaar iets over te schrijven. Voor nu als studiemateriaal wel: 'We zijn zo verslaafd aan het naar buiten gericht zijn, dat we de toegang tot ons innerlijke wezen bijna volledig verloren hebben. We zijn doodsbenauwd om naar binnen te kijken, omdat we geen idee hebben wat we daar zullen aantreffen. Misschien denken we zelfs dat als we naar binnen kijken het gevaar lopen om gek te worden. Dit is een van de slimste trucs van het ego om ons te beletten onze werkelijke natuur te ontdekken. We maken ons leven zo hectisch dat we niet het minste risico lopen naar onszelf te kijken. Alleen al het idee van meditatie kan mensen beangstigen.('...')In een wereld die is overgeleverd aan afleiding, maken stilte en rust ons bang. We beschermen ons ertegen met rumoer en verwoed bezig-zijn. In de natuur van de geest kijken is het laatste wat we durven te doen.'