Pijn is natuurlijk helemaal niet fijn. Eigenlijk moet de titel zijn: groeipijn is fijn. De pijn waar wij door heen gaan als wij in ontwikkeling zijn, ergens naar streven, iets willen bereiken. De pijn door vallen en opstaan. Ik heb het niet over de pijn door een val, een geforceerde beweging, of pijn die op u af komt door iets dat buiten uzelf ligt. Plotselinge, agressieve pijn. Dan moet u niet doorgaan, maar stoppen en stilstaan bij wat er gebeurd is, op adem komen, bijkomen en pas daarna de draad weer oppakken.
Maar nu de groei pijn, de pijn van het leven. Zoals een kind verdrietig kan zijn, of pijn kan hebben. Kijk daar eens goed naar. De (meeste) kinderen zijn nog in staat hun pijn eruit te schreeuwen, of hun teleurstelling rucksichtlos te tonen. Zij houden het nog niet op. Laat ze, ik smeek u, laat iemand zijn pijn, ongenoegen, verdriet, frustraties ervaren. Op zijn manier. Ga het niet afremmen, wees erbij maar doe niets, vindt niets. U zult zien dat het voorbij gaat, zoals alles door gaat. Iets is op een moment en groeit weer door. Laat alles bestaan. Ook voor u zelf. ALs  u bijvoorbeeld een yogaoefening doet, die u veel moeite kost, de benen voelen onmogelijk stijf, u kunt eenvoudig niet meer. Sta hier bij stil maar ga er door heen, laat het zijn, adem en probeer een heel klein stukje verder te komen op de uitadem. Ik verzeker u dat u zich daarna lekkerder voelt omdat er energie vrij komt.
Laten we deze pijn zien als iets neutraals, dat bij het leven hoort. Pijn om het verlies van iemand. Bestaat, kan heel heftig zijn. Laat dit en ervaar het. Eens is het voorbij, of heeft het een andere vorm aangenomen.
Een plek gekregen ergens in uw leven.