Ouders gaan blind voor hun eigen kinderen. Dit is een oerinstinct. Bescherming van eigen bloed tegen het kwade. Nu leven wij in een omgeving waar die bescherming gelukkig niet zo letterlijk genomen hoeft te worden. Wilde dieren, natuurgeweld, honger, besmettelijke ziektes ontbreken in Nederland. Het oerinstinct is er wel, en komt naar boven in situaties dat ouders kijken naar hun kinderen die iets presteren of laten zien. Op een podium, of sportveld bijvoorbeeld, waar innerlijke drift en fysieke krachtmeting samen komen. Ouders zien hun kind ik schat zo’n 80 procent beter dan de andere kinderen. Door een zoomlens worden ze naar de bewegingen van hun kind getrokken. Ze gaan er blind voor. Steevast krijg je als juf of begeleider hiermee te maken. Hun kind is bijzonder, valt op, is anders. Kan iets heel erg goed. Zelden dat een ouder iets opmerkt over een ander kind dat het goed of fout deed, tenzij dit ten nadele van hun kind was. De mening van een ouder is gekleurd, door een roze bril, en niet objectief. Zelfs ouders die in hun dagelijks leven oog hebben voor anderen, gaan met hun eigen kinderen voor de bijl.

Schijnheilig

Mooi om te zien hoe dit werkt. De fixatie op goede prestaties van het eigen kind, even alsof de anderen niet bestaan. Het omgekeerde bestaat ook. Bij het minste geringste verliesje roepen dat winnen niet belangrijk is, en dat het om het plezier gaat. Natuurlijk is dat waar, maar als een kind baalt van dat verlies of er beteuterd bij staat is dat schijnheilig. Helemaal als zichtbaar is dat de ouder zelf ook stevig baalt en dat gevoel heimelijk wegdrukt. Brute opscheppers bestaan ook. Dat zijn veelal vaders. Steevast met luide stem verkondigen ze hoe goed hun kind vandaag weer was. Die vallen snel door de mand en scoren laag in het sociale circuit. Met klachten kom je, zeker onder de moeders verder. Er flink onder gaan zitten. Het ha ha kijk mijn kind het weer eens staan te dromen, een bal missen, uit de maat dansen, zich ervan af maken. Zo is hij nu eenmaal. Dat heeft ie van mij, ik stond ook altijd achteraan, voeger bij de gymles..

Ego

Bestaan er ook ouders die relativeren? Die inzien dat op deze manier bezig zijn niets te maken heeft met beschermen of oerinstinct? Maar gewoon weer een egodingetje van onszelf is? Ouders van veel kinderen,zouden die dat anders beleven? Of bij elk kind weer dat unieke bijzondere gevoel? Zijn er ook andere ouders? Tuurlijk wel, die bestaan ook. Als ik ze ben tegengekomen, hoort u van mij.