Mensen die huilen in therapie, gaan meer vooruit dan mensen die niet huilen en alleen praten over gebeurtenissen.
Alles wat iemand herinnert aan een vroegere gebeurtenis die spanning heeft veroorzaakt, kan opnieuw spanning oproepen. Huilen over die gebeurtenis terwijl het veilig is, kan bijdragen tot het verdwijnen van de stressreactie. De hersenenen worden als het ware overtuigd dat de dreiging voorbij en overwonnen is. Als volwassenen tijdens therapie huilen over trauma's uit de kindertijd dan helpt dit om daarna de werkelijkheid van het moment te zien en op een realistische manier te reageren. Als een kind tijdens of vlak na een spanningsvolle gebeurtenis mag uithuilen(bijvoorbeeld na geschrokken te zijn van een grote blaffende hond) zal hij wellicht voorzichtig zijn, maar geen of minder sterke paniekreacties vertonen bij andere honden.
Huilen kan een gezondmakende en ontspannende invloed hebben op stress.
Huilen is een proces om spanning kwijt te raken. Huilende kinderen moet je dan ook niet afleiden of negeren. Het is niet zo, dat als het huilen ophoudt er geen verdriet of spanning meer is, dat het kind zich beter voelt. Als je gelegenheid geeft tot ontlading van emoties, dan kan het kind zich daarna ontspannen en het kind heeft het gevoel dat het er mag zijn; met eigen gedachten, gevoelens en wensen. Dit heeft een positief effect op het gevoel van eigenwaarde van het kind.
 
Deze visie op huilen kun je uitgebreid nalezen op de site http://www.huilenbooszijnruzie.nl/