Een situatie in een projectgroep op mijn werk is nogal uit de hand gelopen. De groep is te groot geworden en het rendement is te laag. Om het project tot een goed resultaat te leiden moet er enige krachten van buitenaf met de juiste ervaring instromen. Door hun komst is te groep te groot en is er te weinig werk voor iedereen. Een aantal zullen uit moeten stromen. Dit is een moeilijke beslissing voor de groep, want iedereen is aan het project gehecht en wil niet opgeven. De kwaliteit onderling verschilt nogal. Er is sprake van ervaren krachten, zeer capabele mensen en een aantal iets minder bekwame, door gebrek aan ervaring of kennis. Mijn collega en ik behoren tot de laatste groep. Wat vrij uniek is aan deze groep, er is geen baas. Men wil democratisch beslissen, elkaar onderling blijven sturen. In een vergadering met de hele groep proberen we eruit te komen. Ik neig naar een stapje terug doen, want vindt het logisch dat de minderen moeten wijken voor de beteren. Mijn collega blijft de strijd aan gaan. Ze wil heel graag blijven en kennis opdoen. Zij is het er niet mee eens dat zij moet opstappen, want vindt het niet bewezen dat zij en niet anderen hiervoor in aanmerking komen. Ik bewonder haar doorzettingsvermogen. Wat is handig in zo’n situatie, jezelf terugtrekken en het de anderen gemakkelijk maken, de’eer’ aan jezelf houden, of doorgaan voor wat jij wil, laat zij het maar oplossen. De gelederen lopen hoog op. Er blijkt een ander project op hetzelfde gebied te starten, waar ervaring en mankracht gevraagd wordt. Dit project betekent wel dat je dan min of meer onderaan moet beginnen. Wat is wijsheid?

p.s. twee dagen later:

Ik heb een beslissing genomen. Ik ga naar het andere project. Ik heb het openbaar gemaakt en voel mij verlicht en bevrijd. Kennelijk zat ik toch in een ratrace. Ik streefde iets na, wat ik voor mijzelf moest bewijzen. Ik heb te lang op mijn tenen gelopen.Of ik er goed aan doe, of dat het een 'zwaktebod' is voelt nu niet meer relevant. Mijn bevrijdende gevoel is het enige dat telt.