Je hebt doeners en je hebt praters. Zie je ze voor je, de verschillen? Het begint al bij het kind. De ene baby loopt bij 11 maanden, doet er alles aan om zo snel mogelijk, zwijgend, mobiel te worden en de wereld te verkennen. De andere zit lekker op zijn billen en begint met woordjes te brabbelen. Zo ingenomen als het is van het geluid voort brengen, vergeet het helemaal te bewegen. Pas daarna, als het woordjes maken onder controle is en steeds meer van zelf gaat, richt het kind zich op het leren lopen. De loper snuffelt rond, ontdekt en vindt, maar verwerkt het in de beweging. Sommigen moeten letterlijk wakker geschud worden, bij de les geroepen, om zich ook in het praten te gaan interesseren. De koppeling naar volwassenen, dat lopers doeners worden en praters praters blijven, durf ik niet zonder wetenschappelijk bewijs te leggen. Invloed van buiten af, opvoeding en omgeving zullen wel meespelen in de ontwikkeling. Lopers kunnen ook denkers worden en lopers kunnen ook extravert worden. En praters kunnen op latere leeftijd in hun lichaam inzakken, en bijvoorbeeld heel praktisch worden. Toch denk ik dat de kern gelegd wordt. Ga je een ontdekking eerst benoemen, of ga je hem eerst aanraken. Als je iets voor elkaar wilt krijgen, ga je dan praten of ga je iets doen? Als je iets voor het eerst ziet, iets bezoekt, ga jeuw bevindingen benoemen? Of gaat u het in stilte bekijken en ervaren? Als je een nieuwe vaardigheid aanleert, wil je daar dan veel over praten, bijvoorbeeld met medecursisten, of ben je in stilte aan het oefenen. Wat heeft je voorkeur? Als je dit leest, waar gaat je voorkeur naar uit? Waarin herken je jezelf? Ik hoor het graag.