Plotseling is daar de dood. Iemand uit onze omgeving, middenin het leven, krijgt een hersenbloeding en verdwijnt. Houdt op te bestaan en verlaat dit leven. Het maakt het leven zo relatief. Het roept ons terug, hoe zit het leven in elkaar. Zo dus. Het wordt je gegeven, het is er, en heel veel meer heb je er niet over te zeggen. Het kan je zomaar ontglippen. Het kan zo worden teruggenomen, de alomheersende krachten zijn onweerstaanbaar, hoe vaak wij ook anders denken, in wezen zijn wij nietig. Natuurlijk is er wetenschap, zijn er medicijnen en operaties. Maar beheersen doen wij het leven niet. Soms, of vaak, grijpt de natuur in, zachtjes en onopvallend of in alle hevigheid. Orkaan, aardbeving, hersenbloeding, hartaanval. Pats boem afgelopen. Terug op je plaats, mens op aarde.
Waar maken wij ons druk om met zijn allen, hoor ik de laatste dagen om mij heen. Een partijtje tennis verliezen, nou en? een kilootje te zwaar, die mooie broek niet gekocht. Wat doet het er toe. Na zo'n gebeurtenis mag je alleen genieten van alles wat er is. Maak de dingetjes niet belangrijk. Hecht je niet vast, bijt je nergens in, maak jezelf niet het zo groot. Leef, wees dankbaar, volg het pad dat op jouw weg komt.
Ik wens de dierbaren van onze vriendin kracht en moed. Allereerst met het beleven van het verdriet en de leegte die ontstaat. Daarna met de zoektocht naar nieuwe balans in het leven. Ik wens jullie tijd en ruimte daarvoor.