Mijn vorige column is een lange tijd geleden. De zomer is al bijna voorbij. Toen was ik nog verslaafd aan naar buiten, ben ik dat nu nog steeds? Het antwoord is nee. Terwijl naar buiten gaan past bij de zomer, heb ik een zomerreces ondergaan. Met mijn kinderen heb ik weken lang op een berg gewoond, ergens in een verlaten streek in Spanje. In de buurt zeer weinig afleiding. Ik was erg benieuwd hoe mijn kinderen hierop zouden reageren en was op van alles voorbereid. Mijn dochter zou heimwee krijgen en mijn zoon zou al snel zijn Wii vreselijk gaan missen. Er waren geen vriendjes in de buurt, ze zouden elkaar in de haren gaan vliegen. Niets van dat alles kwam uit. De twee kanjers hebben een geweldige zomer gehad, spelend met niets, lezend op bed, genietend van de bergen en de zee. Echt ideaal om je kinderen een tijd lang kind te zien zijn zoals je het ooit voor je zag. Dat ze ook prachtig stil een tekening kunnen maken, of met elkaar achter een spinnetje aan kunnen zitten. Geen woord (bijna) over het leven en de mensen in Nederland. Ik moet eerlijk bekennen dat ik daar veel meer mee bezig was dan zij. Vooral de eerste 14 dagen had ik het zwaar, ik bleef mijn leven ver weg regelen. Uiteindelijk zijn er een paar momenten van stilte geweest. Dat ik aan zee was, in het zand zat, en de golven liet komen en gaan, genoot van het water dat op de rotsen sloeg. Of tijdens de siesta in de namiddag, wanneer het daar zo heet is dat we een dutje gingen doen. Dat ik mij daar dan geheel aan over kon geven.